Pratik Mahadik

  🌸 कविता (Poems) 1. कधी कधी शब्द बोलत नाहीत… 2. थांबलेले क्षण 3. स्वप्न सत्यात 📖 कथा (Stories) 1. शेवटचा ऑफलाइन दिवस 2. गावातील कवड्याचं रहस्य 3. गाव, डिगी आणि गीरा 4. ओवलीचं झाड आणि संचितची रहस्यपूर्ण रात्र 5. बालपणाची अविस्मरणीय खेळांची दुनिया 6. गावातील रहस्यमय घोरपडाचे झाड 7. गावातील शिमगा उत्सव 8. मळकंडी आणि गूढ 9. बारकोंबडा: निसर्ग आणि इतिहासाचे एक अद्वितीय रत्न 10. वडाची बावडी 11. स्मशानभूमी 12. एक लहान मुलगा 13. Whispers in the Dark 14. कथा: गावातील अनुभव !!कधी कधी शब्द बोलत नाहीत… मग ते कविता होतात.!! जिवनाचा संघर्ष आता रोजचा विधी झाला आहे, क्षणभर विश्रांतीसाठीही माणूस तहानलेला आहे... मनात काही स्वप्नं अजूनही धूसर उमटतात, पण डोळे रोज वास्तवाच्या धुक्यात अडकतात... मोकळं आभाळ कधी अंगावर घेतलं नाही पावसात चिंब भिजून कविता लिहिलीच नाही... जगण्यासाठी धावतोय, हे खोटं नाही, पण जगण्यात 'मी' कुठे आहे, हे कळतच नाही... कधीकधी वाटतं थांबावं क्षणभर, श्वास घेऊन पहावं जीवनाचं खरं रूप... पण जिवनाच्या ओझ्याखाली दबलेलं स्वप्न हसण्याआधीच गहिवरून जातं, शांत.. पण एका सांजवेळी स्वतःशी गप...

  थंडगार वाऱ्यात मिसळलेली शांतता, मनाच्या कोपऱ्यात लपलेली ही नीरवता...

स्वप्न सत्यात!! वृक्ष उभे, जणू गंधाच्या दर्यांत, पानांची चमक, अशी सूर्याच्या सौम्या प्रकाशात. पक्षी उंचावर बसले, गोड गाणी गात, आवाजात त्यांच्या प्रेम साजले जात. वारा इतका ताजा, एक गोड आलिंगन, ओढुनी आपुल्या, संपूर्ण मनाला. हृदयाला हलवतो, आत्म्याला जागृत हा करतो,

  एका डोंगराच्या कुशीत लपलेलं गाव  होते. ना फार मोठं, ना फार लहान. पण गेल्या काही वर्षांत या गावात एक गोष्ट बदलली होती – माणसं हरवली होती... आणि मोबाइल दिसायला लागले होते. सोळा वर्षांचा निल, एक काळ होता जेव्हा मैदानावर धावायचा, मातीत खेळायचा, आणि झाडाखाली चित्रं काढायचा. पण आता? तो उठायचा दुपारी. मोबाईल हातात. पाळीव जनावरासारखा मोबाईल त्याच्या आयुष्याचा केंद्रबिंदू झाला होता. झोपतानासुद्धा तेच. शाळा? अभ्यास? स्वप्नं? – सगळं ‘नेटवर्क एरर’ मध्ये हरवलं होतं. आईवडील? तेही वेगळे नव्हते. आईच्या हातात रेसिपी व्हिडिओ, आणि वडिलांचं लक्ष रोजच्या वाईन ग्रुपवर. सगळ्यांचं आयुष्य स्क्रीनवरून चालू होतं  पण थांबलेलं होतं. एकदा रात्री २:०१ वाजता, अचानक सगळं बंद.

निसर्गाच्या कुशीत वसलेलं एक टुमदार गाव होतं. चारही बाजूंनी हिरवाईनं वेढलेलं, आणि गावातून बाराही महिने वाहणारी एक स्वच्छ, नितळ नदी! गाव चार वाड्यांमध्ये विभागलेलं होतं, आणि प्रत्येक वाड्यात आपलं वेगळं रंगतदार विश्व होतं. लोक साधे, हसरे, एकमेकांच्या मदतीला तत्पर. या गावाच्या एका वाडीत सिद्धेश नावाचा एक तरतरीत, उत्साही तरुण राहत होता. वयाने तरुण पण डोकं शांत आणि उत्सव म्हटलं की पहिल्यांदा हजर. गावात कुणाचाही कार्यक्रम असो, सिद्धेश पहिला पुढे! त्या दिवशी गावात एका मित्राच्या बहिणीचा हळदीचा कार्यक्रम होता. झगमगते दिवे, ढोल-ताशा, आणि बेंजोची धमाल! मुलं-मुली, लहान-थोर सगळेच नाचायला लागले. अंगणात, चावडीवर, अगदी देवळासमोरच्या चौथऱ्यापर्यंत सगळीकडे हळदीचा रंग चढलेला. रात्री दीड-दोन वाजेपर्यंत नाच, गाणी, मस्ती सुरू होती. शेवटी साडेतीनच्या सुमारास सगळ्यांनी विश्रांती घ्यायचं ठरवलं. दुसऱ्या दिवशी लग्न होतं ना! म्हणून सिद्धेश आणि त्याचे मित्र देवळासमोरच्या चौथऱ्यावर झोपायला गेले. सगळे डुलकी घेत होते, आणि अचानक सुमारे वीस मिनिटांनी सिद्धेशच्या पाठीमागे काहीतरी हलल्यासारखं वाटलं. त्याने डोळे उघडले. अं...

  गाव डिगी आणि गीरा: Part 1 गाव डिगी आणि गीरा Part 3 गाव डिगी आणि गीरा: Part 4

गावाच्या बाहेर एक जुनं ओवलीचं झाड उभं होतं, ज्याच्या फांद्या खुप मोठ्या आणि लांब होत्या. भोवती एक गूढतेचं वातावरण होतं. लोकं त्याच्या फळांविषयी अनेक अफवा ऐकवत असतं. जसे की फळांची चव कशी फसवी आहे तसेच ते खाल्याने काय परिणाम होतो आणि बरंच काही.. संचित, एक धाडसी आणि अतिउत्साही १६-१७ वर्षांचा मुलगा, आपल्या मित्रांसोबत तिथे जाऊन झाडावर चढून ओवले काढण्याचा निर्णय घेतो.

आजच्या आधुनिक युगात, बहुतेक लोक मोठ-मोठ्या Metro cities महानगरांमध्ये राहतात. पण ज्या लोकांनी आपल्या बालपणाचा काही काळ गावात घालवला आहे, त्यांच्यासाठी गावाच्या खेळांची मजा आणि तेथील रम्य आठवणी कधीही विसरता येणार नाहीत. आजच्या डिजिटल जगात मोबाईल आणि स्क्रीनवरील खेळांचा प्रभाव वाढला असला तरी,

मित्रांनो, तुम्ही कधी घोरपडाचे झाड असं ऐकले आहे का? नाव ऐकूनच उत्सुकता वाढली ना? तुम्हाला वाटत असेल— हे एखादे प्राणी आहे का? घोरपडीसारखे? की असे झाड, जिथे घोरपडी राहतात?

जसे मार्च जवळ येतो, तसं महाराष्ट्रात—विशेषतः कोकणात—शिमग्याच्या जल्लोषाची तयारी सुरू होते. हा सण परंपरेशी घट्ट निगडित असून, विशेषतः गावांमध्ये पिढ्यान्‌पिढ्या चालत आलेल्या रुढी-परंपरांसह मोठ्या आनंदात साजरा केला जातो.

मळकंडी आणि गूढ: Part 1 भवनवाडी हे गाव हिरव्यागार डोंगरांच्या कुशीत वसलेलं, निसर्गाच्या सान्निध्यातलं एक शांत ठिकाण. या गावाचं हृदय मळकंडी नावाच्या नदीच्या जागेच्या वळणाशी जोडलेलं होतं—एक अशी जागा जिथे पिढ्यान्पिढ्या मुलं पोहत शिकली, खेळली, आणि मोठी झाली.

मित्रांनो, तुम्ही विचार करत असाल, "हा बारकोंबडा नेमका आहे तरी काय? एखादा पक्षी आहे का? की एखादा प्राणी?"

गावात, नदीच्या काठावर, एक प्राचीन विहीर आहे, जिला वडाची बावडी म्हणून ओळखले जाते.

एका लहान गावात, जे अंधश्रद्धा आणि जुन्या रिती रिवाजांनी भरलेले होते, बदलाची वारे वाहू लागले, जेव्हा समाज आधुनिक विचारांकडे वळू लागला. एकेकाळी भुतांचे आणि प्राचीन प्रथांचे किस्से लोकप्रिय होते, पण काळाच्या ओघात त्या कथाविश्वाना हळूहळू मागे पाडले.गावातील एक जागा, तथापि, अद्भुतता आणि भीतीचे वातावरण कायम ठेवून होती: स्मशानभूमी, म्हणजेच

गडद जंगल आणि विस्तीर्ण शेतांमध्ये वसलेल्या एका शांत गावात, एक लहान मुलगा आपल्या आजी-आजोबांसोबत राहत होता. जीवन साधे होते, आणि तो मुलगा आपल्या शेजारी राहणाऱ्या मित्रासोबत खेळण्यात वेळ घालवत होता. दोन्ही कुटुंबे इतकी जवळची होती की तो मुलगा अनेकदा आपल्या मित्राच्या घरात राहायचा, जिथे त्याचा काका, ज्याला सर्व "नाना" म्हणायचे, राहात होता. दोन घरं एकमेकांच्या बाजूला उभी होती, आणि त्यांच्यातील अरुंद गल्लीत नेहमीच अंधार आणि भयानकता होती.हा स्मार्टफोन आणि आधुनिकतेपुर्वीचा काळ होता. संध्याकाळी कुटुंब एकत्र येऊन मोठ्या टीव्हीवर शो बघायचे. त्यांचा आवडता शो होता "श्श... कोई है", एक भयानक हॉरर शो

गावात भात कापणी झाल्यावर, शेतं रिकामी राहत असत. जोपर्यंत एप्रिल येत नाही तोपर्यंत. लहान-मुदतीची पिके या काळात, गावकऱी कडवे, पावटे, हरभरे, शेंग, बीन आणि इतर धान्यांचे लहान-मुदतीचे पीक लावत असत. शेतीची तयारी आणि कुंपण

 भयानक घटनांची सुरुवात मी सहावीत असताना, आमच्या गावात काही भयानक घटना घडल्या-ज्या मराठी चित्रपट "सावरखेड एक गाव" film मधील दृश्यांसारख्या होत्या. त्या वेळी,