गाव,डिगी आणि गीरा!!

 

गाव डिगी आणि गीरा: Part 1

गाव डिगी आणि गीरा Part 3

गाव डिगी आणि गीरा: Part 4

त्रिशाचा श्वास वेगाने चालत होता. तिच्यासमोर उभा असलेला माणूस – आव्या! पण तो तिच्या ओळखीचा आव्या नव्हता. त्याच्या डोळ्यात तीव्र कुतूहल आणि संशयाचा सुर सापडत होता. त्याने काही पावले पुढे टाकली. त्याच्या चालण्यात रुबाब आणि राजेशाही थाट स्पष्ट दिसत होता.

"तू कुठून आली आहेस?" त्याने स्थिर आवाजात विचारले. "तुझे आई-वडील कुठे आहेत? आणि तू असे विचित्र कपडे का घातले आहेस?"

त्रिशाने आवंढा गिळला. अजूनही वेळेच्या ओघात खेचली गेल्याच्या धक्क्यातून ती सावरली नव्हती. तिने खाली पाहिले—ती अजूनही तिच्या निळ्या शाळेच्या गणवेशात होती. प्लीट्स असलेला स्कर्ट, पांढरा शर्ट आणि छातीवर शाळेचा लोगो..

ह्या गावातल्या लोकांच्या मळकट आणि मातीच्या रंगाच्या कपड्यांमध्ये तिचे हे वेगळेपण प्रकर्षाने उठून दिसत होते.

"मला... मला काहीच माहीत नाही," ती अडखळत बोलली. "मी माझ्या गावात होते, आणि अचानक एक प्रखर प्रकाश पडला... आणि मी इथे आले."

सैनिक एकमेकांकडे पाहून कुजबुजू लागले. आव्याने तिच्याकडे गंभीर नजरेने पाहिले. पण त्याच्या डोळ्यांमध्ये क्रूरता नव्हती, फक्त गूढतेची सावली होती.

"या मुलीला कोणतीही इजा करू नका,"! तो आपल्या सैनिकांना म्हणाला. "तिला राजवाड्यात घेऊन चला."

त्याच्या शब्दांवर कुणीही प्रश्न उपस्थित केला नाही. त्यांनी हाताने इशारा करत तिला त्यांच्या मागे येण्यास सांगितले.

त्रिशाचे मन विचारांनी भरून वाहत होते. तिला नक्की काय चाललं होतं? आजूबाजूचा परिसर, गल्लीबोळ, मळक्या भिंती असलेल्या झोपड्या—हे तिच्या गावासारखेच वाटत होते. पण तरीही, काहीतरी वेगळं होतं. घरं जुनाट दिसत होती. माणसं बैलांच्या गाड्या हाकत होती, धान्याच्या टोपल्या डोक्यावर घेऊन जात होती. लहान मुलं अनवाणी धावत होती, त्यांच्या हसण्याचा आवाज बाजारातल्या गडबडीमध्ये मिसळला होता.

ती आव्याकडे वळली. "हे गाव... हे माझ्या गावासारखं वाटतं," ती शांत स्वरात म्हणाली.

त्याने तिच्याकडे पाहिले पण काहीच उत्तर दिले नाही. ते विशाल लाकडी दरवाज्याजवळ पोहोचले, आणि आत शिरताच त्रिशाच्या नजरेसमोर ते आलं—

एक प्रचंड राजवाडा!

गावाच्या मध्यभागी एक भव्य महाल उभा होता, उंच मनोरे, कोरीव दगडी भिंती आणि हवेत उडणारे झेंडे. सूर्याच्या प्रकाशात तो अजूनही देखणा दिसत होता, पण तिने कधीही असा महाल पाहिला नव्हता.

ही माझी वेळ नाही...

तिच्या शरीरात एक अनामिक भीती पसरली.

महालाच्या आतमधील वासाने ती चक्रावली- मंद सुगंध, खोदकाम केलेले मोठमोठे खांब, धावपळ करणारे नोकर-चाकर. प्रत्येक जण तिला विस्मित नजरेने पाहत होता.

आव्याने तिला एका दरवाज्याजवळ थांबवले. "इथेच थांबून राहा.

तिने काहीच विरोध दर्शविला नाही.

त्याच वेळी, एक स्त्री आत शिरली आणि तिने तिला पारंपरिक कपड्यांचा गठ्ठा दिला.

"राजकुमारांनी आदेश दिला आहे की तुझ्यासाठी योग्य कपडे दिले जावेत. हे घाल आणि त्या विचित्र पोशाखातून बाहेर ये," ती स्त्री शांतपणे म्हणाली.

त्रिशाने आपला गणवेश घट्ट पकडला. हाच एक धागा होता जो तिला तिच्या काळाशी जोडून ठेवत होता. पण तिला हेही समजले की इथे ती अधिक काळ वेगळी राहू शकणार नव्हती.

कपडे हातात घेताना तिचे हात थोडेसे थरथरत होते.

मी नक्की किती वर्ष मागे आले आहे?

तिला काही तरी पुरावा शोधायचा होता—तारीख, नाणी, काही तरी जे तिला इथल्या वेळेचा अंदाज लावण्यास मदत करेल.

मला परत जायचंय. आणि लवकर.

गिरा ग्रंथाचे रहस्य

दरम्यान, आव्या, सुनिल, अक्कू आणि प्राजू गावच्या जुन्या ग्रंथालयात एका पुस्तकाभोवती बसले होते. तो एक जाडजूड, पोतऱ्याने बांधलेला, १५० वर्षे जुना ग्रंथ होता. त्याच्या पानांवरची शाई काही ठिकाणी फिकी झाली होती, पण त्या शब्दांमध्ये अजूनही सामर्थ्य होतं.

"हा ग्रंथ दीडशे वर्ष जुना आहे," सुनिल हळूच म्हणाला. "जर इथे भूतकाळातील घटनांची नोंद असेल, तर कदाचित याच्यात त्रिशाला परत आणण्याचा मार्ग सापडेल."

प्राजूने पानं उलटत अचानक ती एक ठिकाणी थांबली.

"हे बघा!" ती दबक्या आवाजात म्हणाली.

ती वाचू लागली—

"जेव्हा बदलत्या चंद्राची रात्र येते, तेव्हा गिरा पत्थर (दगड) जागृत होतात. जे त्या क्षणी त्यांना स्पर्श करतात, ते काळाच्या लाटांमध्ये खेचले जातात. काहीजण परत येतात, पण काहीजण कायमचे हरवतात."

आव्याचे हात घट्ट मुठीत आले. "आपल्याला तिला परत आणायलाच हवं!"

प्राजू पुढे वाचत राहिली. "एकच मार्ग आहे—की-बेअरर म्हणजे 'चावीधारक' हा प्रवेशद्वार पुन्हा उघडू शकतो."

"की-बेअरर म्हणजे नक्की काय?" सुनिलने विचारले.

अक्कूने एका जुन्या चित्रावर बोट ठेवलं—एक गोलसर, शिलालेख असलेला लहानसा दगडी लॉकेट.

"हेच," त्याने स्पष्ट केलं. "या लॉकेटच्या मदतीनेच वेळेचे दरवाजे उघडता येतात."

आव्या पुढे झुकला. "हे लॉकेट शेवटचं कुठे दिसलं होतं?"

प्राजूने डोळे मोठे केले. "डिगी!"

काही क्षण स्तब्धता पसरली. डिगी—जिथे कोणीही जायला धजावत नव्हते.

आव्या निर्धाराने म्हणाला, "आपल्याला काहीही करून ते मिळवायलाच हवं. आपण आज रात्रीच डिगीत जाणार!"

डिगीतील रहस्य

त्या रात्री, चार मित्र डिगीकडे निघाले.

डिगीच्या जवळील जंगलात प्रवेश करताच थंडगार वारा सुटला. झाडं वाकडी-तिकडी दिसत होती. एक विचित्र शांतता पसरली होती.

"मला इथे अजिबात रहायचं नाही," अक्कू घाबरत म्हणाला.

ते एका विशाल, वेलींनी झाकलेल्या प्राचीन कमानीपाशी थांबले.

"हेच ते ठिकाण," सुनिल कुजबुजला.

आव्याने कमानीला हात लावताच, जमीन हादरू लागली.

आणि अचानक, एक भीषण आवाज गुंजला—

"तुम्ही इथे यायला नको होतं."

ते दचकले. आणि त्या क्षणी—जमीन दुभंगली.

आव्या किंचाळला, "सावध!"

पण उशीर झाला होता.

ते सर्व अंधकाराच्या खाईत कोसळले.

(त्रिशा वेळेत परत येईल का? की ती कायमसाठी भूतकाळात अडकून पडेल?) तुम्हाला काय वाटते?

लेखक: प्रतिक देवराज महाडिक
ग्रामीण जीवन, रहस्य आणि मनोवैज्ञानिक कथा हे माझ्या लेखनाचे केंद्रबिंदू आहेत.
अधिक कथा वाचण्यासाठी वेबसाईटवर भेट देत रहा.