"थांबलेले क्षण"!!

-

 थंडगार वाऱ्यात मिसळलेली शांतता,

मनाच्या कोपऱ्यात लपलेली ही नीरवता...


पावसाच्या सरी जणू आठवणींना भिजवून जातात,

डोंगरात हरवलेली स्वप्नं नकळत जागी होतात.

खिडकीपलीकडून झेपावतो निसर्गाचा सुगंध,

क्षणभर वाटतं – हेच आयुष्य, बाकी सगळं व्यर्थ.

एक कप चहा, आणि समोर पसरलेली हिरवळ,

मन विचारतं – इथून परत जायचं खरंच का आता?

© प्रतिक देवराज महाडिक

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

✈️ माझा पहिला विमानप्रवास: एका स्वप्नाची भरारी

-
इमेज
आयुष्यात काही क्षण असे असतात , जे आपला प्रवास “ पूर्वी ” आणि “ नंतर ” अशा दोन भागांत विभागून टाकतात .  माझा पहिला विमानप्रवास हा तसाच एक क्षण होता .  तो फक्त मुंबई ते कोलकाता असा प्रवास नव्हता  -  तो एका छोट्या गावातून आकाशापर्यंत पोहोचण्याचा प्रवास होता .
अधिक वाचा

कविता आणि कथा संग्रह

-
  🌸 कविता (Poems) 1. कधी कधी शब्द बोलत नाहीत… 2. थांबलेले क्षण 3. स्वप्न सत्यात 📖 कथा (Stories) 1. शेवटचा ऑफलाइन दिवस 2. गावातील कवड्याचं रहस्य 3. गाव, डिगी आणि गीरा 4. ओवलीचं झाड आणि संचितची रहस्यपूर्ण रात्र 5. बालपणाची अविस्मरणीय खेळांची दुनिया 6. गावातील रहस्यमय घोरपडाचे झाड 7. गावातील शिमगा उत्सव 8. मळकंडी आणि गूढ 9. बारकोंबडा: निसर्ग आणि इतिहासाचे एक अद्वितीय रत्न 10. वडाची बावडी 11. स्मशानभूमी 12. एक लहान मुलगा 13. Whispers in the Dark 14. कथा: गावातील अनुभव !!कधी कधी शब्द बोलत नाहीत… मग ते कविता होतात.!! जिवनाचा संघर्ष आता रोजचा विधी झाला आहे, क्षणभर विश्रांतीसाठीही माणूस तहानलेला आहे... मनात काही स्वप्नं अजूनही धूसर उमटतात, पण डोळे रोज वास्तवाच्या धुक्यात अडकतात... मोकळं आभाळ कधी अंगावर घेतलं नाही पावसात चिंब भिजून कविता लिहिलीच नाही... जगण्यासाठी धावतोय, हे खोटं नाही, पण जगण्यात 'मी' कुठे आहे, हे कळतच नाही... कधीकधी वाटतं थांबावं क्षणभर, श्वास घेऊन पहावं जीवनाचं खरं रूप... पण जिवनाच्या ओझ्याखाली दबलेलं स्वप्न हसण्याआधीच गहिवरून जातं, शांत.. पण एका सांजवेळी स्वतःशी गप...
अधिक वाचा

शेवटचा ऑफलाइन दिवस

-
इमेज
  एका डोंगराच्या कुशीत लपलेलं गाव  होते. ना फार मोठं, ना फार लहान. पण गेल्या काही वर्षांत या गावात एक गोष्ट बदलली होती – माणसं हरवली होती... आणि मोबाइल दिसायला लागले होते. सोळा वर्षांचा निल, एक काळ होता जेव्हा मैदानावर धावायचा, मातीत खेळायचा, आणि झाडाखाली चित्रं काढायचा. पण आता? तो उठायचा दुपारी. मोबाईल हातात. पाळीव जनावरासारखा मोबाईल त्याच्या आयुष्याचा केंद्रबिंदू झाला होता. झोपतानासुद्धा तेच. शाळा? अभ्यास? स्वप्नं? – सगळं ‘नेटवर्क एरर’ मध्ये हरवलं होतं. आईवडील? तेही वेगळे नव्हते. आईच्या हातात रेसिपी व्हिडिओ, आणि वडिलांचं लक्ष रोजच्या वाईन ग्रुपवर. सगळ्यांचं आयुष्य स्क्रीनवरून चालू होतं  पण थांबलेलं होतं. एकदा रात्री २:०१ वाजता, अचानक सगळं बंद.
अधिक वाचा