✈️ माझा पहिला विमानप्रवास: एका स्वप्नाची भरारी
आजपर्यंत
मी अनेक वेळा विमानप्रवास
केला आहे, पण पहिल्या
अनुभवाची आठवण कायमची मनात
कोरलेली असते. म्हणूनच हा अनुभव शब्दबद्ध
करावा असं वाटलं.
१५ जुलै २०२४. त्या
दिवसापर्यंत मी कधीच विमानात
बसलो नव्हतो. माझा पहिला विमानप्रवास
मुंबईहून कोलकात्याकडे होता. कामानिमित्त क्लायंटला भेट देण्यासाठी मला
पाठवण्यात आलं होतं. माझ्यावर
विश्वास दाखवून ही संधी देणाऱ्या
कंपनीबद्दल मी मनापासून कृतज्ञ
आहे. याच क्षेत्रात दोन
वर्षांचा अनुभव असूनही, या नव्या भूमिकेमुळे
मला कौशल्यवृद्धी, नवीन ज्ञान आणि
करिअरमध्ये प्रगतीची मोठी संधी मिळाली.
आर्थिक स्थैर्य आणि शिकण्याची संधी - दोन्हींचा सुंदर संगम होता.
कंपनीत
तीन महिने पूर्ण झाल्यानंतर मला एका वरिष्ठ
सहकाऱ्यासोबत दीड महिन्यासाठी आऊटस्टेशन
कामासाठी पाठवण्याचा निर्णय झाला. मी आत्मविश्वासाने ही
संधी स्वीकारली आणि स्वतःलाच म्हटलं,
“चला, करूया!”
माझा विमानप्रवास पहाटेचा असल्यामुळे माझा धाकटा भाऊ मला छत्रपती शिवाजी महाराज देशांतर्गत विमानतळावर सोडायला आला.
त्याला निरोप दिल्यानंतर मी विमानतळात प्रवेश केला.
एवढा विशाल परिसर
मी प्रथमच पाहत होतो. मनात
उत्साह आणि थोडीशी धडधड
दोन्हीही होत्या. सामान हातात घेऊन मी पहिल्या
तपासणीसाठी पुढे गेलो.
तिकीट
तपासलं तर माझी फ्लाइट
इंडिगोची होती. इंडिगोच्या काउंटरसमोर रांगेत उभा राहिलो. माझी
पाळी आली तेव्हा तिकीट
आणि ओळखपत्र दाखवलं, सामान कन्वेयर बेल्टवर ठेवलं आणि बोर्डिंग पास
मिळाला. त्यानंतर सुरक्षा तपासणीसाठी गेलो.
विमानतळावरील
सुरक्षा तपासणी खूप काटेकोर असते.
मला बेल्टसुद्धा काढावा लागला! सुरक्षा तपासणी पूर्ण झाल्यावर थोडं हलकं वाटलं.
प्रतीक्षागृहात माझे वरिष्ठ सहकारी
दिसले. त्यांना नमस्कार करून त्यांच्या शेजारी
बसलो आणि गप्पा मारू
लागलो.
बोर्डिंगची
वेळ झाली आणि आम्हाला
बसने विमानाजवळ नेण्यात आलं. विमानात प्रवेश
करताच एअर होस्टेसनी हसतमुखाने
स्वागत केलं. मला खिडकीजवळची सीट
मिळाली होती. तो क्षण माझ्यासाठी
खास होता. विमानाच्या आतील भागाचे फोटो
काढत मी प्रत्येक क्षण
जपून ठेवण्याचा प्रयत्न करत होतो.
सर्व प्रवासी बसल्यानंतर सुरक्षा सूचना दाखवण्यात आल्या. मी बारकाईने सगळं पाहत होतो. एअर होस्टेस आत्मविश्वासपूर्ण आणि सुसंस्कृत वाटत होत्या. अनुभव अधिकच संस्मरणीय बनत होता.
विमान
धावपट्टीवर धावू लागलं आणि
काही क्षणांतच आकाशात झेपावलं. त्या क्षणी मनात
भावनांचा महापूर आला. काही क्षणांत
आपण ढगांवर होतो! माझ्या कुटुंबातील - आजोबा, वडील किंवा काका - कोणीच कधी विमानप्रवास केला
नव्हता. एका छोट्या गावातून
आलेल्या मुलासाठी हा क्षण खूप
मोठा होता.
शाळेत असताना मी आकाशात उडणारी विमानं पाहून विचार करायचो - “एकदा तरी यात बसायला मिळालं तर?” आज तो क्षण प्रत्यक्षात जगत होतो. खिडकीतून बाहेर पाहिलं तर पांढऱ्या शुभ्र ढगांची चादर आणि अथांग निळं आकाश दिसत होतं. खाली जमीन दिसेनाशी झाली होती. संपूर्ण प्रवासभर मी खिडकीतून बाहेर पाहत, फोटो काढत आणि मनापासून आनंद घेत होतो.
त्या
क्षणी मनात एक विचार
आला - वडील असते तर
हा क्षण पाहून त्यांना
किती अभिमान वाटला असता. हा प्रवास फक्त
आकाशातला नव्हता; तो स्वप्न पूर्ण
होण्याचा आणि मर्यादा ओलांडण्याचा
प्रतीक होता.
विमान
उड्डाण घेण्यापूर्वीच मी काही फोटो
काढले आणि व्हॉट्सअॅप स्टेटसवर
शेअर केले. मित्र-नातेवाईकांनी लगेच शुभेच्छांचा वर्षाव
केला. त्यात एक संदेश विशेष
मनाला भिडला - माझ्या चुलत बहिणीचा. मी
तिला माझ्या पहिल्या फ्लाइटबद्दल सांगितलं तेव्हा ती म्हणाली, “अजून
खूप प्रवास तुझी वाट पाहत
आहेत.” तिच्या त्या शब्दांनी मनात
नवी आशा आणि प्रेरणा
निर्माण झाली.
२ तास ४५ मिनिटांचा
प्रवास संपवून आम्ही कोलकात्यातील नेताजी सुभाषचंद्र बोस आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर
उतरलो. तिथून थेट आम्ही एका
आलिशान पाचतारांकित हॉटेलमध्ये गेलो. इतक्या मोठ्या आणि भव्य हॉटेलमध्ये
मी पहिल्यांदाच थांबत होतो. तोही एक वेगळाच
आणि लक्षात राहणारा अनुभव होता.
शेवटी एक प्रश्न…
तुमच्या
आयुष्यात असा कोणता क्षण
आहे का, ज्याने तुम्हाला
“मी आता पुढे आलोय”
असं जाणवलं?
तुमचा पहिला विमानप्रवास कसा होता - किंवा
अजूनही ते एक स्वप्न
आहे?
📖 कोलकाता डायरी – ही एक मालिकाच आहे
हा अनुभव इथे संपत नाही.
कोलकात्यातील माझे पुढचे दिवस,
तिथले लोक, रविवारच्या भटकंती,
आणि त्या शहराने मला
काय शिकवलं - हे सगळं पुढील
भागात लिहिणार आहे.
पुढील
भाग लवकरच…
English Version Coming Soon..
मराठी वाचकांसोबतच इतर वाचकांनाही हा अनुभव वाचता यावा
म्हणून या ब्लॉगची इंग्रजी आवृत्तीही लवकरच प्रकाशित केली जाईल.
Stay tuned for the English version.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा